Zet Jezus Christus centraal

De huidige manier van geloofsonderwijs/ overdracht in de kerk wordt steeds moeizamer. Ik ben mij aan het verdiepen om te zoeken naar een weg. In het vorige artikel stond ik stil bij wat we kunnen leren vanuit de joodse traditie en de Haggada. Nu wil ik meer inzoomen naar de kern van het probleem.

Er groeit op dit moment een generatie in Nederland op die niet  meer weten wie Jezus Christus is. Maar ook binnen de kerk krijgt deze generatie steeds meer vorm, al is het op een andere manier. Ze weten wie Jezus Christus is, maar het zegt ze niets meer! De kerk heeft geen betekenis voor het dagelijks leven.

Kerkelijk Nederland staat mijns inzien dan ook op een kruispunt en het maakt niet eens uit over welke kerk je het hebt. De kerk worstelt met haar identiteit, wordt verscheurd door interne discussies of
onderlinge discussies, is op zoek naar nieuwe impulsen en Nederland is een zendingsveld geworden.

Maar het lijkt of Nederland een verschrikkelijk zendingsland is, waar het evangelie totaal niet meer land en kerken niet weten hoe en wat voor evangelie verkondigd moet worden. Kerken moeten besluiten welke kant zij opgaan, welke route zij willen volgen en moeten beslissingen nemen. Deze beslissingen plaatsen ons voor dilemma’s. Het dilemma bijvoorbeeld om vast te houden aan het oude of aan te sluiten bij de leefwereld van nu, de cultuur waarin wij leven. Dynamiek en innovatie zijn een must in de wereld van nu maar in de kerk worden ze met achterdocht bekeken en brengen ze onrust. De PKN komt met een prachtige visienota waarin mijn inzien naar deze weg wordt gezocht, maar hoe werk je dat praktisch uit.

Probleem

Het probleem van veel orthodoxe kerken in Nederland is dat ze vasthouden aan de waarheid, maar totaal niet meer aansluiten bij de huidige cultuur. Voor veel mensen in Nederland is het geloof niet relevant meer. Ik denk dat we vast zitten in onze systemen en overtuigingen. De Bijbel en de kerk hebben voor velen geen waarde meer voor het dagelijks leven. Het evangelie is niet relevant.

Het is daarom belangrijk om te laten zien hoe je leeft en waar je over spreekt. Laat zien en horen dat het evangelie voor jou w inhoud heeft. Het gaat er niet om dat je veel weet, maar dat het gene wat je weet ook in praktijk wordt gebracht en dat het voor jezelf waarde heeft, maar hoe doen we dat.

De een maakt zich zorgen en staat te trappelen om ontwikkelingen en vernieuwing toe te laten. Een ander klampt zich vast aan het bestaande en vraagt zich angstig af waartoe vernieuwingen kunnen
leiden en er is ook een categorie die het voor gezien houdt omdat veranderingen niet snel genoeg gaan. Dit terwijl steeds zichtbaarder wordt dat het huidige onderwijssysteem wat in de kerken gebruikt wordt niet meer aansluit!

Waarom krijgen kerkgemeenschappen altijd kramp bij dit soort processen? Krampachtigheid staat haaks op de boodschap die zij willen brengen. Geloof betekent toch dat we ons vertrouwen op God kunnen stellen? Waarom dan de controle behouden? Maar nog meer de belangrijkste vraag:

Wat is het probleem? Ik krijg steeds meer de indrink dat iemand als dominee Hendrikse het probleem van vele christenen in Nederland weergeeft. De schrijver is in zijn laatste boek van meet af aan duidelijk: ‘De kerkelijke fixatie op Jezus zie ik als een dwaalspoor’. Velen zullen zeggen dat ze het niet met Hendrikse eens zijn, maar fungeert het in de praktijk niet wel zo? In de kerk zijn we niet meer gericht op Jezus omdat we structuren en regels bewust of onbewust belangrijker zijn gaan vinden.

De kerk moet wat met Jezus doen

“Weet je wat de kerk moet doen, de kerk moet eens wat met Jezus doen”. Dit citaat zingt al enige tijd door mijn hoofd n.a.v. een artikel van Stefan Paans. We moeten wat met Jezus, maar wat dan? Meer gericht zijn op Jezus maar hoe dan we dat?

Er zijn verschillende groepen in de gemeente met verschillende standpunten die met meer met elkaar communiceren en elkaar niet meer verstaan. Ik heb lange tijd gedacht dat dit kwam door de
verschillende generaties die elkaar niet meer begrepen, doordat verschillende generaties met verschillende vragen rond lopen.

Het is waar voor een gedeelte klopt dit:

  • De stille generatie ziet alles wat opgebouwd is verloren gaan en vragen zich af hoe een betere wereld er uit ziet(>1940);
  • De Babyboomers (1940-1965) zitten met hun idealen en vragend zich af wat er nog van over is;
  • Generatie X (1956-1970) nuchter als ze zijn, vragen zich nog steeds af of ze werkelijk gezien worden;
  • De pragmatische generatie (1971-1985) zoekt naar vrijheid en ruimte en vraagt zich af wat echt helpt;
  • De Einstein generatie (1985-2000) zoek naar waarden waarvan ze zich kunnen vast houden;
  • Generatie Z (>2000), zoekt naar houvast in een wereld die op instorten staat.

Aan de andere kant klopt dit ook weer niet. Het probleem zit hem niet alleen in de generaties. De culturele context waarbinnen je opgroeit, de groepscode waar je onderdeel van uitmaakt speelt ook een grote rol en misschien nog wel meer. Maar weet de kerk nog wel wat kerk is?

  • Verschillende generaties en culturen hebben hun vragen en zijn op zoek naar antwoorden, maar zoeken deze antwoorden in vormen en structuren.
  • Verschillende christenen in dezelfde kerken willen God volgen, maar willen dat op hun eigen wijze doen.

Hoe moeten we hier mee omgaan? Moeten we met elkaar gaan spreken over standpunten, meningen of het bespreken van verschillende soorten gedrag en of uitingsvormen?

Nee, het probleem zit niet in uitgangsvormen, gedrag, standpunten en onze eigen vragen. Het probleem zit ten diepste in wat we wel of niet geloven. We moeten met elkaar in gesprek gaan over de betekenis van ons geloof:

  • Wat is mijn diepste drijfveer, waarom ik doe wat ik doe?
  • Als ik het heb over zonde waar heb ik het dan over?
  • Als ik het heb over berouw, wat kan ik daar over vertellen?
  • Als ik het heb over genade, wat bedoel ik dan?
  • Snap ik wat opnieuw geboren worden betekend?
  • Wat betekent mijn geloof concreet van (maandag tot en met zaterdag)?
  • Waar zitten mijn zorgen over mijzelf, anderen en de kerk?
  • Hoe ervaar ik God, ervaar ik God wel?

Middelpunt

Zullen we met elkaar, jong en oud, hierover in gesprek gaan. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat hier de kern zit van het probleem. Verwijzen mijn meningen en gedragingen naar de
grondlegger Jezus Christus. Hem moeten we centraal stellen en niet onze eigen vragen en verlangens. Christus centraal stellen betekent dat Christus álles voor ons wordt. En dat betekent voor ieder mens vooral dat hij of zij heel erg veel los moet laten: tradities, gewoontes, idealisme, zelfredzaamheid, hoe kan het beter, alles waarop je hier op aarde je vertrouwen kunt stellen en zichzelf. Christus is het Central punt waar het om draait.

Wie is Jezus Christus voor mij? Is Jezus mijn verlosser en waarvan ben ik dan verlost?

Jezus Christus is het middelpunt de kern van ons geloof. Dat kan en mag niet veranderen, nooit. Het uitgangspunt (de Bijbel), het vertrekpunt (de traditie) en het richtpunt (de context waarin wij leven). De hoeken van de driehoek kunnen groter en kleiner worden en onderling van grootte
verschillen.

Wij benadrukken in de kerk en dan maakt het nog niet eens uit of je veel wilt veranderen of alles wilt behouden de traditie Veel veranderingen in de kerk, zijn vaak geen verandering omdat het enkel maar een andere vorm is die ook niet (soms wat meer) opgepikt wordt door de samenleving waar in we leven. We moeten als kerk de cultuur van de wereld in stappen, uit ons eigen comfortabele manier van kerk zijn. Dit vraagt nederigheid en de bereidheid om te leren. We moeten ons niet terugtrekken, maar we moeten de cultuur gaan veranderen.

Daarin mag beweging zitten zolang de verbinding met het middelpunt maar intact blijft. Het model stimuleert je om in kansen te denken en je creativiteit op te zoeken.

Uitwerking

Tegelijk zullen we het hiermee alleen niet trekken. Voor interne aangelegenheden is dit een leuke optie, maar om een ‘generatie Z’ te bereiken heb je meer nodig. Wat wordt er zichtbaar van de uitwerking daarvan in het dagelijks leven.

Jongeren zijn niet op zoek naar meer programma’s en of activiteiten, maar ze zoeken papa, mama, oma’s opa’s jeugdleiders die een hart hebben dat gericht is op Christus en die zichtbaar laat zien wat dit concreet betekend in het dagelijks leven. Maar ook dit alleen is niet voldoende. Het probleem van onze huidige tijd is dat we individualistisch zijn, maar tegelijk roepen om gemeenschap. Het evangelie, het gericht zijn op Jezus is iets persoonlijk, maar kan alleen gevoed en tot zijn recht komen in een context van anderen.

Het is waar, je identiteit vind je alleen in Jezus Christus. Maar Jezus Christus ontmoet je veelal in andere mensen om je heen. De kerk moet een plek worden van ontmoeting, van onderlinge betrokkenheid, vriendschap, relatie waar in de inhoud van het evangelie vorm krijgt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s