De reformatie begint bij mij!

Het voordeel van veel en ver met de trein reizen is dat je veel kunt lezen en af en toe je gedachten op papier kan zetten en dat ook nog kan posten zodat meer mensen kunnen delen in mijn gedachtespinsels. Vanochtend las ik een stukje van Bart Jan Spruyt in het Nederlands Dagblad. Hij schreef weer eens wat over de reformatorische zuil en al hoewel dit niet mijn zuil is herken ik veel!

Ik ben opgegroeid binnen een gereformeerde zuil in een christelijk dorp. Heb een degelijke gereformeerde opvoeding gehad en dat heeft mij voor een groot gedeelte gevormd.

Een van de belangrijkste dingen van een zuil is, dat er veel eigen organisaties en projecten uit voor komen. Deze organisaties en projecten hebben er voor gezorgd dat de levenskernen die echt belangrijk zijn, zijn verzwakt. Spruyt doelt op de gezinnen.

In een zuil worden belangrijke pedagogische taken met grote ijver door de eigen scholen waargenomen. Dat kan er gemakkelijk toe leiden dat ouders de taken van de geloofsvorming van kinderen gemakkelijk verwaarlozen. Het geloof en de ethische vragen komen op school aanbod en in het kerkelijk onderwijs. Maar onderwijs op school of in de kerk kan nooit de vorming binnen het gezin vervangen.

En ja, wat is mijn werk ik ben jarenlang jongerenwerker geweest en maak me nu sterk voor goed kinder- en jongerenwerk in de kerk. Is alles wat ik doe vergeefs? Moet ik hier de komende jaren mijn speerpunt van maken. Stop met kinder- en jongerenwerk in de kerk en zorg dat ouders hun taak (weer) oppakken, want een van de meeste gegeven redenen dat jongeren afhaken is omdat ze zien en merken dat het ‘geloof’ van de ouders niet zichtbaar word in ‘het gewone leven.’ Wat heb je aan het geloof als je kapper wilt worden, zoals ik pas las.

Maar om wat voor vorming binnen het gezin gaat het en hoe doe je dat? Al eerder schreef ik dat ‘ik het probleem ben’ en dat ben ik inderdaad.

Maar ik heb een nog al druk leventje. Ik ben met van alles bezig en beleid natuurlijk met mijn mond dat het gezin het belangrijkste is, maar is dat ook werkelijk zo?

Hoeveel tijd besteed ik aan de geloofsvorming van mijn kinderen? Komen ze op de eerste plaats? Of is mijn werk (in en voor de kerk) belangrijker.

Een nieuw reveil begint bij een reformatie van de gezinnen. Maar hoe geef ik dit vorm. Voor mijn werk moet ik van alles doen. Als ambtsdragers verwachten ‘de mensen’ dat ik bij hen langskom. Ik heb te weinig tijd om dit alles te combineren.

Ik snap dat dit niet eenvoudig is op te lossen en dat de spanning altijd wel aanwezig zal zijn, maar zitten we niet gevangen in structuren en gewoonten?

Ik kan en mag de vorming van mijn kinderen niet aan andere over laten en terwijl ik dit schrijf hoor ik op het nieuws dat ouders de macht terug willen in de kinderopvang.

Wat leven we in een vreemd land een reformatie begint bij mij!

Hoe kijkt mijn kind later naar mij, later als hij groot is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s