Ode aan jongeren!

Naar aanleiding van allerlei recente symposia, conferenties en verschenen boeken, zou ik graag eens een tegengeluid willen laten horen. Wordt het niet eens tijd voor een ‘ode aan jongeren’? Ze kunnen nog zo heerlijk puur en ongenuanceerd praten over verschillende dingen in het leven. Het out-of-the-box-denken, niet langs de volwassen paden lopen en daardoor een ontzettende creativiteit met zich mee brengen. Het zoeken naar welke wegen ze in willen slaan, het stoere van al wel volwassen willen, zijn maar tegelijk volslagen idiote dingen kunnen doen (en dat bedoel ik dan in de meest positieve zin van het woord). Maar tegelijk ook het kwetsbare, de onzekerheid, de zoektocht naar de zin van hun leven, zoveel invloeden die er zijn en keuzes die gemaakt moeten worden.

Fascinerend, leven op een hoogtepunt, terwijl het door sommigen als dieptepunt ervaren wordt.

Persoonlijk vind ik het een zegen wanneer ik op weg mag zijn met een jongere om zo nu en dan dingen te kunnen toevoegen in zijn of haar levensrugzak. En die zegen heeft in dit verband vooral betrekking op mijzelf. Jongeren helpen mij om los te weken van vastgeroeste gedachten en patronen, ze helpen mij om verfrissend naar mijn eigen leven te kijken en naar de wereld om me heen. Ook confronteren ze mij met mijn geloof. Soms met mijn twijfel, en ook hoe ik mijn geloof in mijn dagelijks leven vormgeef. Wat heb je aan je geloof wanneer je kapper, automonteur of architect wilt worden? Kan ik daar een antwoord op geven? Heerlijk, die vragen.

Ik vind het jammer dat jongeren zo vaak in een negatief daglicht worden gezet. We zijn geneigd om vanuit onze volwassenwereld snel te oordelen over wat er allemaal mis is in het leven van jongeren. Jongeren moeten zich dan aanpassen aan ‘onze’ volwassenwereld. Natuurlijk, jongeren moeten volwassen worden, maar wat is dat? Is dat, dat je leert je op een bepaalde manier te gedragen? Of heeft het meer te maken met het besef van wie je werkelijk bent en dat God ons door zijn Geest wil veranderen. Plaatsen we onszelf als volwassene dan niet boven de jongeren, alsof wij beter zijn?

Ik vraag me regelmatig af wat dat is, hoe dat komt. Ik vermoed dat de zondeval in zijn geheel hier een grote rol in speelt. Schuld, schaamte, maar ook onzekerheid, angst en het niet los kunnen laten zijn woorden die bij mij opkomen. Het niet echt meer kunnen en willen begrijpen van de wereld van de jongeren, maar misschien nog wel meer de wereld van onszelf.

En daardoor wellicht vervallen in bevoogdend gedrag?!

Zullen we deze week eens de positieve kanten benoemen die we zien bij onze jongeren? Bij u thuis, op school, in de straat, in het winkelcentrum en in de kerk. Echt het zijn ook gewone mensen. Prachtige schepselen, net als u, jij en ik, of geloven we zelf niet dat we prachtige schepselen zijn. Ik hou ervan om met jongeren te werken, omdat ik daardoor steeds weer besef dat er iemand is die van mij houdt en die tegelijkertijd te veel van mij houdt om mij maar zo te laten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s