3 – Generaties in de kerk: Jongeren zorgen voor evolutie van de kerk

Persoonlijk vind ik het een zegen wanneer ik op weg mag zijn met een jongere om zo nu en dan dingen te kunnen toevoegen in zijn of haar levensrugzak. En die zegen heeft in dit verband vooral betrekking op mijzelf. Jongeren helpen mij om los te weken van vastgeroeste gedachten en patronen, ze helpen mij om verfrissend naar mijn eigen leven te kijken en naar de wereld om me heen. Onlangs ben ik op het symposium geweest over generaties aan de GH. De komende blogs van mij wil ik wijden aan wat er op dit symposium is besproken. Hoe ben je kerk voor jong en oud samen en niet afzonderlijk. Het afgelopen jaar zijn wij als Centrum Dienstverlening intensief bezig geweest met zoals sommige het noemen ‘de strijd tussen de generaties’. Hieronder vind je het derde deel.

Er is veel diversiteit, maar dat zit niet alleen in generaties. Een oma van 80 kan jong van geest zijn, terwijl iemand van 16 jaar kan denken als iemand van 60. Er zijn verschillende groepen in de gemeente met verschillende standpunten die niet meer met elkaar communiceren en elkaar niet meer verstaan. Ik heb lange tijd gedacht dat dit kwam door de verschillende generaties die elkaar niet meer begrepen, doordat verschillende generaties met verschillende vragen rond lopen, maar ik kom er steeds meer achter dat het probleem niet in de generaties zit. Het heeft invloed, maar meer ook niet!

Capaciteit om aan te passen

Het probleem zit hem niet (alleen) in de generaties. De culturele context waarbinnen je opgroeit, de groepscode waar je onderdeel van uitmaakt en de capaciteit om je aan te passen, zonder waardeverlies, speelt een grote rol. Het is veel meer een manier van denken dan dat dit opgesloten zit in leeftijden. Op avonden die wij hebben gehouden over generaties herkennen veel mensen zich in het beeld wat we neerzetten van hun generatie omdat verschillende generaties en culturen hun eigen vragen hebben en iedereen op zoek is naar antwoorden. Maar de antwoorden worden gezocht in vormen en structuren. Verschillende christenen in dezelfde kerken willen God volgen, maar willen dat op hun eigen wijze doen.

Geen schepping maar evolutie

Jongeren willen niet meer ruimte in de kerk, maar ze willen begeleid worden hoe ze het goede moeten doen. Ze willen niet ondergesneeuwd worden, maar willen goed begeleid worden. Veel spanningen die voorkomen tussen generaties zijn het gevolg van het feit dat we de spanningen vaak niet in durven te stappen. Ik hoor het jongeren wel eens zeggen. “Wij willen wel, maar de ouderen willen niet.” Hoezo? Heb je ze het gevraagd? Wat blijkt: vaak worden dingen verondersteld door jongeren, maar evengoed door ouderen. Veel ouderen van nu denken in een hiërarchie-organisatorische structuur; “Willen ze nu al de boel overnemen, het gaat toch al jaren goed of hebben we het dan altijd verkeerd gedaan?” Ook speelt daarbij mee dat de kerk vol zit met vertrouwde patronen die moeilijk (niet) kunnen worden los gelaten. Maar jongeren willen niet de boel overnemen en alles veranderen. Ook is de ‘nieuwe generatie’ niet beter. Wel is het zo dat iedere generatie last heeft van zijn eigen kijkpatroon. Jongeren willen ruimte en zorgen ze, als ze goed worden begeleid voor een evolutie van het kerkelijk-sociale systeem. Nieuwe generaties zorgen voor vernieuwing, waardoor de kerk blijft bestaan, ze vitaal wordt en veranderd (vernieuwd ).

Revoluren

Wil de kerk werkelijk kunnen vernieuwen, dan zal visie de plaats moeten innemen van kerkpolitieke ambitie en pragmatisme. De kerk snakt naar mensen met overtuiging en de wil om te dienen.

Het probleem van nu is dat er een christenen zijn die niet willen dat de kerk evalueert. In onze blogserie ‘Help de kerk verdwijnt!‘ gaan we hier dieper op in. Voor nu is het belangrijk om te zeggen dat het evalueren plaats moet vinden binnen de aard van het beestje. Goede vraag is dus, welke principes zijn voor de kerk onaantastbaar (core essence) en welke zijn niet principieel en kunnen we evolueren. De kerk zou wel eens te vast kunnen zitten in het scheppingsdenken. Jongeren zorgen voor vernieuwing en zorgen er voor dat de kerk blijft bestaan. Het woord bestaat formeel niet, maar de kerk zou moeten revolueren, als zijnde een mutatie van het eigen DNA. De kerkelijke cultuur moet worden geëvolueerd. Dit kan echter niet zonder evaluatie. Evalueren en evolueren zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maar soms steken we meer tijd in evalueren dan evolueren. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Welke principes zijn voor de kerk onaantastbaar (core essence) en welke zijn niet principieel en kunnen evolueren.

Lees ook deel 1 en deel 2 in deze serie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s