Kerk voor jongeren in een ‘nieuwe’ tijd!

Hoe ben je kerk voor hongeren in een ‘nieuwe’ tijd? Deze vraag heb ik veel gesteld de laatste tijd n.a.v. het boek van Sabine van der Heijden, Kerk voor een nieuwe generatie. Op een gemeenteavond in Alpen aan den Rijn heb ik daar het een en ander over mogen vertellen.

Een van de eerste dingen die ik daar ook gezegd heb, is dat als je gaat nadenken over jeugdbeleid het goed is om het boek van Sabine te lezen omdat het boek een goed overzicht geeft van de huidige situatie van het jeugdwerk. Het boek is ook geschreven  voor beleidsmakers en kerkenraden en niet zo zeer voor jeugdwerkers zelf. Dit werd mij de afgelopen week ook weer duidelijk n.a.v. een recensie van Rachel Blom(klik hier) en het daar op volgende gesprek via twitter. Zelf herkende ik mij in haar recensie en het sluit aan bij wat ik zelf ook heb geschreven (klik hier).

Hieronder vind je een samenvatting van de presentatie die ik voor de avond in Alphen aan den Rijn heb gemaakt. Gevolgd door enkele punten die aan bod zijn gekomen, met daarbij het filmpje wat is getoond.

Hoe zijn we kerk voor een nieuwe generatie? Alles veranderen? Ik denk het niet, ik zoek naar een weg om wat goed is te behouden, omdat ik zelf de waarde van traditie steeds meer begin in te zien. Ik zie ook dat leeftijdsgenoten die 10 jaar geleden een nieuwe vorm van kerk-zijn probeerden, zich weer aansluiten bij traditionele kerken. Ik denk echter wel dat we vaak te vast zitten in onze systemen en overtuigingen.

Het te vastklampen aan bestaande structuren is niet goed omdat het huidige onderwijssysteem wat in de kerken gebruikt wordt voor de meeste jongeren niet altijd meer aansluit!

Dit zeggen zorgt ervoor dat sommigen meteen al op de rem trappen, maar dat is nergens voor nodig.

Er zijn verschillende groepen in de gemeente met verschillende standpunten die niet meer met elkaar communiceren en elkaar niet meer verstaan. Ik heb lange tijd gedacht dat dit kwam door de verschillende generaties die elkaar niet meer begrepen, doordat verschillende generaties met verschillende vragen rond lopen, maar ik kom er steeds meer achter dat het probleem niet in de generaties zit. Het heeft invloed, maar meer ook niet!

Het probleem zit hem niet alleen in de generaties. De culturele context waarbinnen je opgroeit, de groepscode waar je onderdeel van uitmaakt en de capaciteit om je aan te passen, zonder waardeverlies,  speelt een grote rol.

Op avonden die wij hebben gehouden over generaties herkennen veel mensen zich in het beeld wat we neerzetten van hun generatie omdat verschillende generaties en culturen hun eigen vragen hebben en iedereen op zoek is naar antwoorden. Maar de antwoorden worden gezocht in vormen en structuren. Verschillende christenen in dezelfde kerken willen God volgen, maar willen dat op hun eigen wijze doen.

Middelpunt

Wat we moeten leren is dat de kern van het probleem is dat we Jezus Christus niet centraal zetten. Christus centraal stellen, betekent dat Christus álles voor ons wordt. En dat betekent voor ieder mens vooral dat hij of zij heel erg veel los moet laten: tradities, gewoontes, idealisme, zelfredzaamheid, hoe kan het beter, alles waarop je hier op aarde je vertrouwen kunt stellen en zichzelf. Christus is het Centrale punt waar het om draait.

Wie is Jezus Christus voor mij? Is Jezus mijn verlosser en waarvan ben ik dan verlost?

Jezus Christus is het middelpunt de kern van ons geloof. Dat kan en mag niet veranderen, nooit. Het uitgangspunt (de Bijbel), het vertrekpunt (de traditie) en het richtpunt (de context waarin wij leven). De hoeken van de driehoek kunnen groter en kleiner worden en onderling van grootte

verschillen.

Wij benadrukken in de kerk de traditie. Dan maakt het nog niet eens uit of je veel wilt veranderen of alles wilt behouden. Veel veranderingen in de kerk, zijn vaak geen verandering omdat het enkel maar een andere vorm is die ook niet (soms wat meer) opgepikt wordt door de samenleving waarin we leven. We moeten als kerk de cultuur van de wereld instappen, uit ons eigen comfortabele manier van kerk zijn. Dit vraagt nederigheid en de bereidheid om te leren. We moeten ons niet terugtrekken, maar we moeten de cultuur gaan veranderen.

Daarin mag beweging zitten zolang de verbinding met het middelpunt maar intact blijft. Het model stimuleert je om in kansen te denken en je creativiteit op te zoeken.

Uitwerking

Tegelijk zullen we het hiermee alleen niet trekken. Voor interne aangelegenheden is dit een leuke optie, maar om een ‘generatie Z’ te bereiken heb je meer nodig. Wat wordt er zichtbaar van de uitwerking daarvan in het dagelijks leven?

Jongeren zijn niet op zoek naar meer programma’s en/of activiteiten, maar ze zoeken papa, mama, oma’s, opa’s, jeugdleiders die een hart hebben dat gericht is op Christus en die zichtbaar laat zien wat dit concreet betekent in het dagelijks leven. Maar ook dit alleen is niet voldoende. Het probleem van onze huidige tijd is dat we individualistisch zijn, maar tegelijk roepen om gemeenschap. Het evangelie, het gericht zijn op Jezus is iets persoonlijks, maar kan alleen gevoed en tot zijn recht komen in een context met anderen.

Het is waar, je identiteit vind je alleen in Jezus Christus. Maar Jezus Christus ontmoet je veelal in andere mensen om je heen. De kerk voor een nieuwe generatie moet een plek zijn van ontmoeting, van onderlinge betrokkenheid, vriendschap, relatie waarin de inhoud van het evangelie (de verzoening en genade van Christus) vorm krijgt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s